http://bundobinks.wordpress.com

NIEUW ADRES!!!

Het kabinet is gevormd. De vlag kanuit. Of beter gezegd: het licht kan uit. Vooral voor ons schrijvers enkunstenaars. Geld om mijn roman te verfilmen, daar kan ik wel naar fluiten.Leve het saaie leven. Alleen x93echtx94 werk wordt nog goedgekeurd. Het roept bijmij een beeld op van een land waar meer respect is voor de werkende man op eensaai nutteloos kantoor, dan voor de creatieve geest. Er worden liever cijfersin Excel getypt, dan dat er films gemaakt worden.

            Geertjemag nu eindelijk eens een keertje. Voor de couscous etende medemens is het uitmet de pret. Zij kunnen niet rustig meer hun shoarma bakken terwijl er achterde schermen een wietplantje groeit. Ontdekt de politie het plantje, dan wordenzij verbannen naar het land waar zij elke zomer al op vakantie gaan. Het isalsof een gezin uit een volksbuurt naar Torremolinos moet emigreren. Een heldus.

            Natuurlijkzit de PVV niet in het kabinet, maar worden ze gedoogd als een softdrug. Zemogen af en toe het land leiden, terwijl het niet legaal is. Laat ze dan hetland leiden in de vakantie, dan zijn alle islamieten toch al in hunx93oorspronkelijkex94 land en heeft de PVV eigenlijk niet zoveel meer te doen.

            HetCDA regeert ook mee, onder leiding van Maxime Verhagen. Dit betekent nietalleen minder geld voor de kunst, maar ook voor de kennis. De echte redenwaarom wij hier op aarde zijn, daar willen zij niks van weten. Dat is vroegerallemaal al eens in een boek geschreven en dat boek volgen wij. De wetenschapzal het weer moeten doen met donaties, terwijl de kerk er gevuld bij zit.

            Ishet dan allemaal treurnis in dit nieuwe kabinet? Nee. We kunnen in onze vrijetijd weer sneller kanker krijgen, voor degenen die vroeg dood willen. In kleinecafxe9s kunnen we de ziekteverwekkers van iemand anders weer volledig inademen.

Het regent. Het waait. Het is zomer, maar bijna herfst. Hetis de overgang van het buitenleven naar het binnenleven. Op het werk klinkt hetgesnotter van de mensen die te laat zijn met het realiseren van de overgang. Detranspiratie is zichtbaar op de voorhoofden van degenen die te vroeg zijnbegonnen aan de overgang.

            Modeverandert van kleurig en bloot naar sombere grijze tinten op een groteroppervlak van het lichaam. Mensen verbergen zich achter hun kragen. Dewindvlagen kunnen onmogelijk stukken huid vinden om hun kou op te richten. Dezon zorgt voor de openbaring, de wind voor de afzondering. Afzondering voor debuitenlucht, maar ook van de personen op straat. Het vertrouwen in de medemensligt lager wanneer de temperatuur daalt. Een meisje met een bonte capuchon overhaar hoofd getrokken wordt al snel niet vertrouwd. Laat staan een jongen meteen licht gebruinde huid als overblijfsel van de zomer. De kans op een gesprekmet een onbekende vermindert door het ongure weer.

            De herfst,de tijd van de knusse gezelligheid. Het zitten voor de openhaard. Het drinkenvan warme chocolademelk en het ophalen van herinneringen. Herinneringen van dezomer zittend in het overbevolkte park. Het park, een omgeving die zo verschiltvan deze stille kamer. Ook hier is het gezellig en ben je met de personen, waarje het liefste bij wilt zijn. Maar in het park zitten de onbekenden om je heen.Je praat er niet mee, maar het zou kunnen. Het idee van het mogelijke gesprekmet een onbekend persoon maakt het park zoveel minder eenzaam dan dezeafgesloten kamer.

            Laten wijhopen dat de zon zich een jaar vergist. Laten wij hopen op een herfst in hetpark. Laten wij de bomen gebruiken als schaduw voor de te warme zon, in plaatsvan stukken boom te werpen in de openhaard om ons te verwarmen.

Bundo Binks.

De wetenschap streeft naar het willenweten. Ik als ongelovige streef hier ook naar, omdat dit mij toch eenbepaalde zekerheid geeft, die ik niet in een geloof kan vinden. Alleswillen we weten om zo ook alles te kunnen voorspellen. De drang vanhet willen weten is zo groot. Nog veel groter dan de pijn die hetweten oplevert.

Want wat zal het voor de gelovigenbetekenen als hun overtuiging te herleiden is tot xe9xe9n foutgeprogrammeerde hersencel? Dan zijn de Koran of de Bijbel ook alleennog maar boeken voor de minder begaafden. Dan is het bidden naarMekka niet meer dan een ritueel van een autistisch zwakbegaafde. Eris een grote kans dat geloven een ander geprogrammeerdehersenstructuur is, maar willen we dit echt weten? Ik wel, maar aande andere kant kan het zoveel problemen geven. Kennis is handig, maarhet kan ook de mooie dingen van het leven compleet kapot maken.

Zo heeft ieder kind in zijn jeugdaltijd een voorkeur voor een bepaald soort chips. Ik stam nog uit detijd van de keuze tussen paprika en normale chips. Ieder kind hieldaltijd het meeste van paprikachips. Nu jaren later ben je meer teweten gekomen over de stoffen die in paprikachips zitten en kom jeerachter dat er een stof in zit waar je Alzheimer van krijgt. Weg isde verrukkelijke smaak van paprikachips. De associatie metpaprikachips is veranderd in een ziekte, die alle mooie herinneringenvan je afneemt op een moment waar je alleen nog vreugde kan belevenaan de plaatselijke bingo en de herinneringen aan vroeger.

Het wordt ook steeds makkelijker omverschijnselen te verklaren met de kennis die we nu bezitten. Vroegerwas een druk, vervelend en hysterisch kind gewoon een druk, vervelenden hysterisch kind. Tegenwoordig is alles ADHD of autisme. x93Hij iswat druk, dan zal hij er wel niks aan kunnen doen, want hij heeftADHD.x94 x93Hij is wel erg goed in puzzelen. Maar ja hij is zwaarautistisch.x94 De verrijking van onze hersenen met termen die allesverklaren, vliegen je om de oren.

Gelukkig zijn er ook vormen van kennisdie het leven wel verbeteren. Zo kijk ik bij het ontmoeten van eennieuwe vrouw in mijn leven, altijd eerst even naar haar moeder. Zoweet ik hoe ze er over een aantal jaar bijloopt. Dit kan vaak een watschokkende ervaring zijn, maar wel een handig hulpmiddel van meneerKennis.

In je eigen wetenschap kom je er ookwel eens achter dat de echte wetenschap het niet altijd bij hetjuiste eind heeft. Zo kunnen we de mens zo goed als zeker uit deevolutietheorie van Darwin schrappen. Deze theorie zegt dat alleen desterkste of de best ontwikkelde vormen van leven zich het meestzullen voortplanten. In onze mensenwereld zijn het vooral de mindervolmaakte hersenen, die vergeten een rubbertje om te doen tijdens dedaad. Zo komen er alleen maar meer domkoppen en kunnen wij niet echtspreken van vooruitgang of aanpassing aan de omgeving, zoals Darwindat zo vastbesloten zei.

Ondanks mijn mindere interesse in hetgeloof en grote interesse in de wetenschap zijn mij toch vele dingenonduidelijk in het leven. Zo vraag ik mij al jaren af wie uitmaaktwaar het publiek zit bij De Wereld Draait Door. Er zitten namelijkaltijd mooie vrouwen op de eerste rij, terwijl achterin in vaak deverschrompelde opvliegende vrouwen zitten. Zou Mathijs dit zelf mogenuitmaken of is dit puur toeval? In de wetenschap is niks puur toeval,dus zou Mathijs of een man, die er speciaal voor in dienst isgenomen, moeten kiezen welke vrouw er mooi genoeg is om op de eersterij te zitten.

Ik ben bang dat de wetenschap mij opdeze nutteloze vraag nooit antwoord gaat geven. Wel ben ik er zekervan dat de wetenschap mij dingen gaat vertellen, die ik eigenlijkniet zou willen weten. Toch wil ik het weten. Waarom? Dat weet ik danweer niet.

Altijd maar mopperen. Het stoplichtstaat te lang op rood. De brug gaat net voor mijn neus dicht. Mijnsalaris is te laag voor het werk dat ik verricht. De klagende zinnenstromen mijn mond uit. Het op en neer bewegen van mijn lippen geeftalleen maar onbegrip. Pure verbijstering over mijn blijkbaarkwaadaardige omgeving.

Zou een mens moeten klagen om zichuiteindelijk gelukkig te voelen? Misschien is het klagen wel deactivatie van het gedrag, dat leidt naar een positiever leven. Hetzou een voortreffelijk leven zijn, wanneer dit als waarheid mochtgelden.

Helaas verschilt deze theorie van dewerkelijkheid. Het nut van mopperen is mij totaal onbekend, maar hetleidt in ieder geval niet tot een beter leven. Het zorgt eerder vooreen verdringing van het bewustzijn voor de positieve dingen in hetleven. Er zijn mensen die al een extreme vorm van agressie kunnenkweken, bij het iets te lang aankijken van die persoon. Het aankijkeneen probleem? Hoe kleinzielig kan het leven worden? Als een fractievan een seconde langer aangestaard worden, door een vreemd persoon,al een heel groot probleem is in een mensenleven. Wat is dan degrootte van een probleem, zoals een ernstige ziekte in datzelfdeleven?

De mens is veel gelukkiger dan hijdenkt te zijn. Het is die pure selectieve waarneming, waardoor deontevredenheid ontstaat. Eigenlijk heb ik al zoveel geluk gehad. Elkeseconde kopixebren duizenden cellen zich in mijn lichaam. xc9xe9n foutjein dat proces en ik krijg kanker. Toch heb ik na vele jaren nog geenophoping van fout geproduceerde cellen in mijn lichaam. Ben ik danniet een bofkont? Dit moet mij toch gelukkig maken.

Toch denk ik hier niet aan, maar welaan de jeuk, die komt van een muggenbult ergens op mijn lichaam.Terwijl die mug mij heeft gekozen, voor mijn gezonde, levendelichaam, ben ik gexefrriteerd. Laten we blij zijn dat het bloed dooronze aderen stroomt, doordat ons hart met volle passie aan het pompenis. Laten wij hier aan denken als de frustratie naar boven komt vanxe9xe9n of ander nutteloos probleem, waar wij niet op gerekend hadden.Laat de gedachte naar boven komen van, is dit probleem mijn hogebloeddruk waard?

Wanneer wij zorgvuldiger nadenken overde gezondheid van ons lichaam, ontstaat er vanzelf een wereld met eenstuk minder problemen.

De mens is zijn persoonlijkheid, diealleen tot expressie kan komen door middel van een lichaam. Grotelichamen, kleine lichamen, vieze lichamen of wonderschone lichamen,het zijn allemaal expressies van de mens en zijn persoonlijkheid. Eenluie persoonlijkheid in een dik negerlichaam, een karate liefhebbendepersoonlijkheid in een klein spleetogenlichaam of een onbereikbarepersoonlijkheid in een lichaam in haar perfecte vorm.

De persoonlijkheid leeft in hetlichaam, maar wat gebeurt er als het lichaam verdwijnt? Wat blijft erdan over van de persoonlijkheid? Is de persoonlijkheid dan ookgestorven of blijft het een oneindig bestaan lijden? Lastige vragen,waar zelfs de tien procent van de bevolking, die niet debiel is, geenantwoord op kan geven. Wanneer het antwoord wel gegeven zou kunnenworden, wordt het leven dan niet nog nuttelozer dan het nu al is?

Laten we even het hypothetische beeldvoor de ogen nemen, dat de gelovigen er allemaal naast zitten. Er isgeen leven na de dood. Let op gelovigen, ik zei hypothetisch, dus ikwil geen bedreigingen in mijn brievenbus vinden.

We hebben dus in ons hoofd, dat dewetenschap gelijk heeft. Er is geen mogelijk volgend leven. Je neemtje persoonlijkheid, je opgedane kennis en verkregen liefde nergensmee naartoe. Wat is dan nog het nut om het in dit leven teverzamelen? Wat is dan het nut van je leven lang bij dezelfde vrouwblijven, terwijl de verliefdheid al lang vervlogen is? Mocht ze komente overlijden, ze zal je nooit meer herinneren, want het geheugen zaldan ook verdwijnen samen met de persoonlijkheid. Ook zou hetzelfbeeld van een trouw persoon niet met je meegaan, als het lichaamheeft besloten, dat het tijd is om het kaarsje uit te blazen. Watmaakt het dan nog nodig om een goed persoon te zijn in dit leven?

Een manier van leven, die zou kunnenhoren bij het idee, dat dit leven alles is wat ons gegeven is, zouhet compleet losgaan kunnen zijn. Het extreem tegemoet komen aan degenotmiddelen van het leven. Zo bouw je prachtige, extremeherinneringen op, die bij de overgang van het leven naar de dood,misschien ook weer allemaal verloren gaan. Het argument x93ik heb tenminste genoten van het levenx94 heeft dan ook totaal geen nut meer,als je niet eens meer weet waar je van genoten hebt.

Wanneer dit soort dilemma's door hethoofd malen zou een geloof aanhangen een oplossing kunnen zijn. Maarstreven wij niet allemaal naar de waarheid? Of streven wij juistnaar wat prettig is te geloven?

Volgens de wetenschap wordt onzepersoonlijkheid waarschijnlijk gevormd door onze hersencellen.Hersencellen die ,als wij komen te overlijden, wegrotten in de grondof verbranden in de open haard. Verbranden wij dan ook onzepersoonlijkheid? We zullen het tot aan de dood niet weten. Wat we welweten is dat elk gevoel, alle gedragingen, elke vorm van liefde wordtgestuurd door bepaalde stofjes in ons hoofd. Voordat ik mij voelzoals ik mij nu voel, is er al een stofje losgekomen om mij zo telaten voelen als ik nu doe.

Stofjes in het hoofd. Ze laten deromantiek van het leven verdwijnen. De liefde voor mijn voetbalclub,zou niet meer zijn dan een connectie tussen de cellen in mijn hoofd.De liefde, die ik voor een wonderschone dame voel, zal niet meer zijndan een stofje, dat loskomt bij de gedachte aan jou. Ik hou van hetstofje, maar wat zou jij nog waard zijn als ik zelf de controle hadover dit stofje, wat jou zo belangrijk maakt voor mij?

Stofje in de hersenen, ik heb eenvraag, waarom kwam je los bij deze vrouw? Was het niet veelmakkelijker, als ik zelf kon kiezen bij wie jij, klein stofje, loswas gekomen? Zou dat het leven niet veel makkelijker maken? Nooitmeer moeilijkheden in een relatie, nooit meer zoeken naar hetonbereikbare. Het leven zou perfect kunnen zijn, als wij de controlehadden over de stofjes in onze hersenen.

Aan de andere kant zou een perfectleven betekenen, dat er geen hogerop meer is. Zou een perfect levendan niet leiden tot extreme verveling? Zei een beroemde filosoof nieteens: 'het gaat niet om het doel, maar juist de weg er naartoe.'Moeten wij dan alle perikelen, die onze stofjes in de hersenen voorons veroorzaken doorkruisen, om zo bij het einde van dit leven eentevreden gevoel over te houden. Het zou zo kunnen zijn, maar de vraagblijft echter: is dit gevoel van tevredenheid eindeloos of is hetmaar van een nutteloze korte duur?